இலங்கையின் அரசியல், சமூக வரலாற்றில் “பயங்கரவாதத் தடைக் சட்டம்” (Prevention of Terrorism Act – PTA) முக்கியமான, அதே நேரத்தில் சர்ச்சைக்குரிய இடத்தைப் பிடித்துள்ளது.
சிறிலங்காவின் தேசிய பாதுகாப்பை உறுதி செய்வதற்கான அவசியம் மற்றும் மனித உரிமைகள் பாதுகாப்பு ஆகிய இரண்டிற்கும் இடையே சமநிலை காக்கப்பட வேண்டிய சூழலில், இந்தச் சட்டம் பல தசாப்தங்களாக விமர்சனத்திற்கும் திருத்தக் கோரிக்கைகளுக்கும் உள்ளாகி வந்துள்ளது.
இலங்கையில் பயங்கரவாதத் தடைக் சட்டம் 1979 ஆம் ஆண்டு தற்காலிகமாக அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது.
அக்காலத்தில் வட–கிழக்கு பகுதிகளில் விடுதலை இயங்கங்களின் தோற்றம் காரணமாக , “அவசரத் தேவைக்கான” சட்டமாக இது கொண்டு வரப்பட்டது. பின்னர் இது நிரந்தரச் சட்டமாக மாற்றப்பட்டது.
இந்தச் சட்டம் சிறிலங்கா காவல் துறைக்கும் இராணுவத்திற்கும் விரிவான அதிகாரங்களை வழங்கியது.
குறிப்பாக:
• பிடியாணை இன்றி கைது செய்யும் அதிகாரம்
• நீண்டகாலம் (பல மாதங்கள் வரை) தடுப்புக் காவலில் வைக்கும் அதிகாரம்
• காவலில் பெறப்பட்ட ஒப்புதல்களை சாட்சியமாக ஏற்கும் விதிமுறைகள்
உள்நாட்டு போருக்காலத்தில் (1983–2009) இந்தச் சட்டம் பரவலாகப் பயன்படுத்தப்பட்டது. ஆனால், மனித உரிமை மீறல்கள், கட்டாய ஒப்புதல் பெறல், நீதிமன்ற கண்காணிப்பு குறைபாடு போன்ற குற்றச்சாட்டுகள் உள்நாட்டிலும் சர்வதேச அளவிலும் எழுந்தன.
திருத்த முயற்சிகள் மற்றும் சர்வதேச அழுத்தம்
போருக்குப் பின்னர், மனித உரிமை அமைப்புகள் மற்றும் ஐக்கிய நாடுகள் மனித உரிமை கவுன்சில் உள்ளிட்ட பல தரப்புகள், PTA சட்டத்தை திருத்த அல்லது ரத்து செய்ய வேண்டுமென வலியுறுத்தின.
2015க்கு பின்னர், நல்லாட்சிக் காலத்தில் இந்தச் சட்டத்தை மாற்று சட்டம் கொண்டு வரத் திட்டங்கள் அறிவிக்கப்பட்டன. 2022 ஆம் ஆண்டில் சில திருத்தங்கள் மேற்கொள்ளப்பட்டாலும், பல விமர்சகர்கள் அவை போதுமானவை அல்ல எனக் குறிப்பிட்டனர்.
தற்போது வரவுள்ள புதிய சட்டம் – முக்கிய அம்சங்கள்
சமீப ஆண்டுகளில், PTA-க்கு பதிலாக புதிய “பயங்கரவாத எதிர்ப்பு சட்டம்” (Anti-Terrorism Bill) கொண்டு வர முயற்சிகள் செய்யப்பட்டுள்ளன. இந்த முன்வரைவு சட்டம் பாதுகாப்பை வலுப்படுத்தும் நோக்கத்துடன் இருப்பதாக அரசு தரப்பு வலியுறுத்தினாலும், பல சிவில் சமூக அமைப்புகள் அதில் உள்ள சில பிரிவுகள் குறித்து கவலை வெளியிட்டுள்ளன.
புதிய சட்டத்தின் சாத்தியமான ஆபத்துகள்
1. ‘பயங்கரவாதம்’ என்ற சொல்லின் விரிவான வரையறை:
புதிய சட்டத்தில் பயங்கரவாதம் என வரையறுக்கப்படும் செயல்கள் மிகவும் பரந்ததாக உள்ளதாக விமர்சனங்கள் உள்ளன. இதனால் அமைதியான போராட்டங்கள் அல்லது அரசுக்கு எதிரான கருத்து வெளிப்பாடுகள் கூட குற்றமாக கருதப்படலாம் என்ற அச்சம் எழுகிறது.
2. கைது மற்றும் தடுப்பு அதிகாரங்கள்:
நீண்டகாலம் நீதிமன்றத் தீர்ப்பின்றி கைது செய்து வைப்பதற்கான அதிகாரம் தொடர்ந்தும் வழங்கப்பட்டால், அது அடிப்படை மனித உரிமைகளை பாதிக்கக்கூடும்.
3. நீதித்துறை கண்காணிப்பு குறைபாடு:
பாதுகாப்பு அமைப்புகளின் நடவடிக்கைகள் மீது போதிய நீதித்துறை கண்காணிப்பு இல்லையெனில், அதிகார துஷ்பிரயோகம் ஏற்படும் வாய்ப்பு அதிகரிக்கும்.
4. கருத்து சுதந்திரம் மற்றும் குடிமக்கள் உரிமைகள்:
சமூக ஊடகப் பதிவுகள், ஆர்ப்பாட்டங்கள், தொழிலாளர் போராட்டங்கள் போன்றவை ‘தேசிய பாதுகாப்பு அச்சுறுத்தல்’ எனப் பார்க்கப்படும் சூழல் உருவானால், அது ஜனநாயக உரிமைகளைக் குறைக்கும் அபாயம் உள்ளது.
5. சர்வதேச நம்பிக்கை மற்றும் பொருளாதார தாக்கம்:
மனித உரிமை தரநிலைகள் குறித்த சர்ச்சைகள் தொடர்ந்தால், சிறிலங்காவின் சர்வதேச உறவுகள், முதலீட்டு சூழல் மற்றும் வர்த்தக சலுகைகள் (உதா: GSP+) பாதிக்கப்படலாம்.
5. சமநிலை தேவை
ஒரு நாட்டின் பாதுகாப்பு அவசியம் என்பது மறுக்க முடியாத உண்மை. அதே நேரத்தில், பாதுகாப்பு என்ற பெயரில் குடிமக்களின் அடிப்படை உரிமைகள் பாதிக்கப்படக்கூடாது. புதிய சட்டம் கொண்டு வரப்பட வேண்டுமானால், அது:
• தெளிவான மற்றும் குறுகிய வரையறைகளுடன் இருக்க வேண்டும்
• நீதித்துறை கண்காணிப்பை வலுப்படுத்த வேண்டும்
• கைது செய்யப்பட்டவர்களுக்கு விரைவான சட்ட உதவி உறுதி செய்ய வேண்டும்
• சர்வதேச மனித உரிமை ஒப்பந்தங்களுடன் ஒத்துப்போக வேண்டும்
இலங்கையின் பயங்கரவாதத் தடைக் சட்ட வரலாறு, பாதுகாப்பு மற்றும் சுதந்திரம் ஆகிய இரண்டிற்கும் இடையிலான நுணுக்கமான சமநிலையை நினைவூட்டுகிறது.
புதிய சட்டம், கடந்த காலப் பிழைகளைத் திருத்தி, ஜனநாயக மதிப்புகளையும் மனித உரிமைகளையும் காக்கும் வகையில் அமைய வேண்டியது அவசியம். இல்லையெனில், பாதுகாப்புக்காக உருவாக்கப்படும் சட்டமே சமூகத்தில் அச்சத்தையும் நம்பிக்கையின்மையையும் உருவாக்கும் அபாயம் உள்ளது.
இலங்கையில் 1979 ஆம் ஆண்டு அறிமுகமான பயங்கரவாதத் தடைக் சட்டம் (PTA), ஆரம்பத்தில் தேசிய பாதுகாப்பை உறுதி செய்யும் அவசரச் சட்டமாகக் கொண்டு வரப்பட்டாலும், அதன் நடைமுறை அமுலாக்கம் குறிப்பாக தமிழ் மக்கள்மீது அதிக தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியதாக உள்ளன.
1. பெருமளவு கைது மற்றும் நீண்டகால தடுப்பு
உள்நாட்டுப் போருக்காலத்தில் வட–கிழக்கு பகுதிகளில் வசித்த ஆயிரக்கணக்கான தமிழ் இளைஞர்கள் சந்தேகத்தின் பேரில் கைது செய்யப்பட்டனர்.
• பிடியாணைஇன்றி கைது
• மாதங்கள், சில நேரங்களில் ஆண்டுகள் வரை வழக்கின்றி தடுப்பு
• குடும்பத்தினருக்கு தகவல் வழங்காமை
இத்தகைய நடைமுறைகள், சமூகத்தில் அச்ச உணர்வை உருவாக்கின.
2. கட்டாய ஒப்புதல் மற்றும் மனித உரிமை குற்றச்சாட்டுகள்
PTA கீழ் காவலில் பெறப்பட்ட ஒப்புதல்களை நீதிமன்றத்தில் சாட்சியமாக ஏற்கும் விதிமுறைகள் இருந்ததால்,
• கட்டாய ஒப்புதல் பெறப்பட்டதாக குற்றச்சாட்டுகள் எழுந்தன.
• சித்திரவதை மற்றும் மோசமான நடத்தைகள் குறித்து பல மனித உரிமை அமைப்புகள் அறிக்கைகள் வெளியிட்டன
இந்த நிலைமை, தமிழ் சமூகத்தில் நீதித்துறையின்மீது நம்பிக்கையை பாதித்ததாகக் கருதப்படுகிறது.
3. சமூக, பொருளாதார பாதிப்புகள்
கைது மற்றும் தடுப்பு காரணமாக:
• பல குடும்பங்கள் வருமானத்தை இழந்தன
• கல்வி மற்றும் வேலைவாய்ப்பு வாய்ப்புகள் பாதிக்கப்பட்டன
• “சந்தேக நபர்” என்ற சமூக முத்திரை நீண்டகால பாதிப்பை ஏற்படுத்தியது
இதன் விளைவாக, போருக்குப் பிந்தைய மறுசீரமைப்பு காலத்திலும் தமிழ் சமூகத்தின் முன்னேற்றம் மெதுவாக அமைந்தது.
4. அரசியல் மற்றும் கருத்துச் சுதந்திரம்
சில நேரங்களில் அரசியல் செயற்பாடுகள், நினைவேந்தல்கள் அல்லது போராட்டங்கள் கூட பாதுகாப்பு அச்சுறுத்தலாகக் கருதப்பட்டதாக குற்றச்சாட்டுகள் உள்ளன. இது:
• கருத்துச் சுதந்திரம் குறைதல்
• சிவில் சமூக செயற்பாடுகளில் தடை
• அரசியல் இடைவெளி அதிகரித்தல்
என்பவற்றை உருவாக்கியதாக விமர்சகர்கள் கூறுகின்றனர்.
5. மனநலம் மற்றும் சமூக மனோநிலை
தொடர்ச்சியான கண்காணிப்பு, கைது அச்சம், காணாமல் போனவர்கள் பற்றிய உறுதி இல்லாமை போன்றவை,
• குடும்பங்களின் மனநலத்தை பாதித்தன
• சமூக நம்பிக்கையின்மையை உருவாக்கின
சிறிலங்காவின் பாதுகாப்பு தேவையை மறுக்க முடியாது. ஆனால், PTA அமுலாக்கம் தமிழ் மக்கள்மீது சமச்சீரற்ற தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியதாக பல தரப்புகள் சுட்டிக்காட்டுகின்றன. எனவே, பாதுகாப்பு மற்றும் மனித உரிமைகள் இடையே சமநிலை பேணும் வகையில் சட்டங்கள் வடிவமைக்கப்பட வேண்டியது அவசியம்.
நிலையான அமைதிக்கும் சமரசத்திற்கும், கடந்தகால அனுபவங்களைப் பகுத்தறிந்து, உரிமை, நீதி மையமான சட்டச் சூழல் உருவாக்கப்பட வேண்டும்.
